غيبت امام زمان ( ع ) در احاديث اسلامى كه بيشتر از طريق شيعه رسيده است ، تصريح شده كه نجات دهنده دنيا ، محمد المهدى يگانه فرزند امام عسكرى است كه به طرزى خاص و به طور پنهانى متولد مىگردد ، غيبتى طولانى خواهد داشت . آن‌قدر غيبتش به طول مىانجامد كه مردم مىگويند : چه حكمتى در غيبت او هست ؟ كجا رفته كه باز نمىگردد ، و آيا زنده است يا مرده ؟ اين معنى در روايات پيش از ولادت او منعكس بوده است ، و از بيشتر امامان و شخص پيامبر نقل شده است ! اكنون بايد ديد راستى چرا امام كه رهبر جامعه و پيشواى خلق است از نظرها غائب شده است ؟ چرا غيبتش تا اين حد طول كشيده است ، و تا كى ادامه خواهد داشت ؟ براى پاسخ به اين سئوال يعنى « فلسفه غيبت » يا « راز غيبت » بايد در نظر داشت كه خداى جهان از روز نخست ، براى هدايت بشر ، افرادى نمونه و برگزيده كه از لحاظ جسم و جان و تعليم و تربيت و اصالت خانوادگى و وراثت صحيح ، در سطحى بسيار عالى قرار داشتند به نام « پيامبران » برانگيخت ، و آنها كه بهترين انسان عصر خويش و فرد تكامل يافته بودند ، در سايه نيروى ما فوق بشرى و استعداد و لياقت ذاتى خود ، آمدند تا كاروان سرگردان بشر را به راه راست سعادت و نيك‌بختى و كمالات شايسته انسانى راهنمايى كنند ، و از رفتارى كه بر خلاف مسير حكم عقل و وجدان بيدار آدمى است ، باز دارند . ولى بشر كه هميشه در صحنه تصادم عقل و غرايز ، جانب غريزه را مىگيرد ، و خود را نسبت به عقل و وجدان بيگانه مىانگارد ، واكنش نامطلوبى نشان داد ، و با پيامبران خدا يعنى خيرخواهان اجتماع ، به طرزى بسيار زشت درافتاد . آنها را ريشخند نمودند و آزار دادند ، يا